آيت‌الله تسخيرى : تلاش سياسى امام هادى(ع)، بسترساز فكرى عصر غيبت

آيت‌الله تسخيرى : تلاش سياسى امام هادى(ع)، بسترساز فكرى عصر غيبت

مهمترين نكته در زندگى سياسى امام هادى(ع) تلاش در جهت ايجاد بستر فكرى لازم در ميان شيعيان به منظور تحمل مشكلات غيبت حضرت مهدى(عج) بود.
آيت‌الله محمدعلى تسخيرى، دبير كل مجمع تقريب مذاهب اسلامى گفت: به منظور ايجاد بستر مناسب مهدويت، برنامه‌ريزى خيلى دقيقى از قبل صورت گرفته بود كه در زمان سه امام آخر، شدت بيشترى به خود گرفت و امام هادى(ع) در اين مورد تلاش‌هاى بسيارى نمود.
آيت‌الله تسخيرى افزود: مهمترين نكته در زندگى سياسى امام هادى(ع) تلاش در جهت ايجاد بستر فكرى لازم در ميان شيعيان به منظور تحمل مشكلات غيبت حضرت مهدى(عج) بود.
وى تصريح كرد: سعى امام هادى(ع) اين بود كه شيعيان را به منظور تحمل صدمه بزرگ غيبت آخرين امام معصوم آماده كنند. لذا در طول عمر مباركشان دائماً به امامت و غيبت حضرت مهدى(عج) اشاره مى‌كردند
دبير كل مجمع تقريب مذاهب اسلامى تأكيد كرد: تلاش امام‌ هادى(ع) آن بود كه ايمان شيعه را آنقدر قوى نمايند كه در صورت غيبت صغرى و كبراى امام معصوم(ع)، ايمانشان ثابت و محكم بماند.
وى با بيان اينكه امام هادى(عج) دائماً به مردم مى‌گفت كه ما به‌زودى از بين شما خواهيم رفت و قائم ما خواهد آمد، اظهار داشت: امام مى‌خواستند با اين بيان زمينه تحمل حضور و غيبت آخرين امام را ايجاد نمايند.
آيت الله تسخيرى يكى از نكات مهم در زندگى امام محمدتقى و امام على‌النقى و امام حسن عسكرى (عليهم السلام) را كوتاه بودن عمر اين سه امام خواند و گفت: اين سه بزرگوار، عليرغم كوتاهى عمر امامتشان و نيز قبول امامت در سنين نوجوانى، همواره در بطن جامعه و در كنار مردم حضور داشتند و پاسخگوى مسائل و مشكلات مردم بودند.
وى افزود: امام هادى(ع) در جهت انجام رسالت خود، همواره ادعاى اعلميت مى‌كردند و دعوى آگاهى به همه علوم را داشتند. البته جمعيت شيعيان آن زمان بسيار و گسترده در نقاط مختلف جهان اسلام بود؛ و علما و مولفان بزرگى از شيعه بودند كه دعوى امامت را به راحتى نمى‌پذيرفتنند. متوكل، از اين موقعيت سوء استفاده كرده و با دعوت اين امام به مناظر با علماى وقت، قصد شكست علمى و زير سوال بردن امامت ايشان را داشت.
آيت الله تسخيرى تصريح كرد: امام هادى(ع) در اين جلسات مناظره حضور مى‌‌يافت و با پاسخ‌هاى قاطع خود همگان را متحير مى‌ساخت. كه اين نشان‌دهنده علم لدنى و لياقت و واقعيت و صدق آنها در رهبرى جامعه اسلامى بود.